Een duidelijke roeping

Sabrina groeide op op Aruba en kwam naar Nederland om te studeren. Tijdens haar zoektocht naar een passende loopbaan wist ze al vroeg welk soort werk bij haar paste: mensen begeleiden bij psychische klachten, dichtbij en persoonlijk. “Ik wist precies wat ik wilde doen, alleen wist ik niet hoe het heette. Toen ik ontdekte wat een POH-ggz doet, dacht ik: dit is het.”

Inmiddels werkt ze met veel plezier als POH-ggz. Juist de laagdrempeligheid van het vak spreekt haar aan. Niet de diagnose staat centraal, maar de hulpvraag van de mens achter de klacht. “Als iemand zegt: ‘Dit heeft echt verschil gemaakt’, dan weet ik weer waarom ik dit werk doe.”

Nieuw vakgebied, grote ambities

Tijdens haar bezoeken aan Aruba sprak Sabrina uitgebreid met de POH-ggz’ers die daar werkzaam zijn en liep ze mee in de praktijk. Wat haar vooral opviel, was de energie waarmee het vakgebied zich ontwikkelt. “Ze zitten vol ideeën en willen heel graag groeien. Dat vind ik ontzettend mooi om te zien.”

Hoewel de functie in Nederland inmiddels een vertrouwde plek heeft binnen de huisartsenzorg, staat de POH-ggz op Aruba nog relatief aan het begin van die ontwikkeling. Tegelijkertijd ziet Sabrina hoe groot de behoefte is aan toegankelijke mentale ondersteuning. “De wachttijden voor gespecialiseerde ggz zijn lang. Juist daarom is het zo waardevol dat de POH-ggz steeds zichtbaarder wordt.”

Verschillen én overeenkomsten

De kern van het werk is volgens Sabrina hetzelfde: mensen ondersteunen bij psychische klachten en samen zoeken naar wat helpt. Toch zijn er ook duidelijke verschillen.

Zo merkte ze dat gesprekken op Aruba vaak meer tijd vragen. “Wij in het Caribisch gebied zijn vaak wat minder direct. Er wordt meer een verhaal verteld en daar moet ruimte voor zijn.” Ook cultuur speelt een belangrijke rol. Waar Nederland relatief individualistisch is ingericht, staat op Aruba het collectief vaker centraal. Familie en gemeenschap spelen een grotere rol in het dagelijks leven én in de manier waarop mensen omgaan met mentale gezondheid.

Volgens Sabrina vraagt dat om een aanpak die aansluit bij de lokale context. “Je kunt ideeën uitwisselen, maar het moet wel passen bij de cultuur en de mensen die je wilt bereiken.”

De drempel verlagen

Een van de grootste uitdagingen die Sabrina ziet, is het stigma rondom psychologische hulp. Op Aruba leeft nog regelmatig het idee dat psychische ondersteuning alleen nodig is wanneer er sprake is van ernstige problematiek. “Veel mensen denken nog: als je naar een psycholoog gaat, ben je ‘gek’. Terwijl hulp vragen juist heel menselijk is.”

Ze herinnert zich een collega die een eenvoudige maar krachtige stap zette. In de wachtkamer hing een flyer met de boodschap: ‘Psychologische hulp betekent niet dat je gek bent.’ “Later vertelde ze dat zeven mensen zich daardoor hadden aangemeld. Zoiets laat zien hoeveel verschil bewustwording kan maken.”

Met oog voor de toekomst

Sabrina volgt de ontwikkelingen op Aruba nog altijd met veel interesse en onderhoudt contact met haar collega’s op het eiland. Ze ziet een groep professionals die leergierig is en samen bouwt aan de toekomst van de mentale gezondheidszorg.

Daarnaast hoopt ze dat er blijvend aandacht is voor het welzijn van de zorgprofessionals zelf. “Je kunt pas goed voor anderen zorgen als je eigen beker ook gevuld is.”

Dat haar toekomst uiteindelijk weer op Aruba ligt, weet ze vrijwel zeker. Alleen wanneer dat moment aanbreekt, laat ze nog open. Tot die tijd blijft ze betrokken bij de ontwikkelingen op het eiland en nieuwsgierig naar alles wat ze van haar collega’s kan leren. “Van elkaar leren blijft het mooiste wat er is. Daar groeien we allemaal van.”